“จงทำให้รอมฎอนปีนี้มีความแตกต่างจากปีที่ผ่านๆมา การถือศีลอด การละหมาด การอ่านและทำความเข้าใจอัลกุรอานและ การบริจาค คือ “ของขวัญ” ไม่ใช่ “ภาระ” พึงตระหนักว่า “การถือศีลอด” ไม่ใช่การอดอาหารเท่านั้น มันยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก หากเราเข้าถึงแก่นแท้ของมันจริงๆ การทุ่มเท อุทิศตน เพื่อให้ได้ศีลอดที่สมบูรณ์ในเดือนรอมฎอน นั่นหมายถึง การยกระดับ “จิตวิญญาณของเรา” และหวังเพื่อเข้าใกล้ความเมตตาของอัลลอฮ์ องค์อภิบาลแห่งสากลโลกให้มากที่สุด นี่คือสิ่งที่เรียกว่า “Holistic Ramadan” (วัลลอฮุอะลัม)

(สรุปความจากคุฏบะฮ์วันศุกร์ที่ 18 พฤษภาคม 2561 โดย เชครอฟัต นัญมีย์ อีหม่ามมัสยิด AUT University)

 

อัลฮัมดิลละฮ์….หนึ่งปีเต็มสำหรับการแสวงหาความรู้บนแผ่นดินกีวี ประเทศนิวซีแลนด์ ดินแดนที่เต็มไปด้วยความหลากหลายของผู้คน ชาติพันธุ์ ศาสนา ภาษา  วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ เรื่องราวของคนท้องถิ่น ความสวยงามของธรรมชาติรอบตัว ท้องทุ่ง ทะเล และต้นไม้นานาพันธุ์ เรื่องราวของผู้อพยพย้ายถิ่นเพื่อการมีชีวิตใหม่บนผืนแผ่นดินอันไกลโพ้นจากบ้านเกิดเมืองนอน พวกเขาตัดสินใจทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง มุ่งหน้าแสวงหาความเมตตา ความโปรดปรานจากผู้ทรงอภิบาลด้วยความหวัง และกำลังใจ

ชีวิตในแต่ละวันของนักเรียนไกลบ้านอาจไม่ต่างจากเพื่อนๆที่อยู่ในสภาพเดียวกันมากนัก ทุกวันเราอาจจะเจอเรื่องราวทั้งหนัก ทั้งเบา มันเหมือนสายลม แสงแดด ฝนฟ้า พายุ น้ำท่วม แผ่นดินไหวฯ คอยผลัดเปลี่ยน ทักทายให้เราได้เอาตัวรอดในทุกสถานการณ์ เฉกเช่นเดียวกับสภาพอากาศของที่นี่ ตอนเช้าฝนตก ตอนสายมีแดดออก ตอนบ่ายลมแรง ตอนกลางคืนหนาวจัด ชีวิตต้องปรับตัวและต้องเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง

 

auckland-campus

 

การเรียนหนังสือก็คล้ายๆกัน บางวันไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน อ่านบทความเรื่องอะไร จะเปิดหนังสือเล่มไหน บางวันความคิดพรั่งพรู ไหลลื่น ส่วนมาก ความคิด ความอ่านติดขัด ขยับไม่ได้ จนบางครั้งต้องลุกเดินจากห้องทำงานไปดูต้นไม้ ใบหญ้า เดินเท้าเปล่าบนสนามหญ้ากว้างๆ ดูผู้คนเดินจอเจตามท้องถนน ตามตลาด พอได้เวลาก็กลับมานั่งข้างๆกองหนังสือ กองบทความ หันหน้าเข้าหาจอคอมพิวเตอร์

ในอีกด้านหนึ่ง คิดถึงครอบครัว เป็นห่วง กังวล ไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพวกเขา ทำหน้าที่พ่อ และสามี ไม่ได้อยู่ช่วยภรรยาทำหน้าที่ดูแลตัวเล็กที่กำลังโต และซนตามประสา

บางครั้ง ตัวเองต้องล้มป่วย ต้องไปหาหมอ ตรวจเลือด รักษาตัว แต่ก็คิดเสมอว่า มันคือเส้นทางที่เราได้เลือกเดินแล้ว เราตัดสินใจแล้ว จะมาอิดออด คร่ำครวญไม่ได้ แน่นนอน!!! มันคงไม่ใช่เส้นทางที่ง่าย โรยด้วยดอกกุหลาบ หรือมีคนคอยโปรยดอกไม้หลากสีต้อนรับสองข้างทางเหมือนในนิยายที่ชอบอ่าน

ตลอดเส้นทาง มีทั้งลูกรัง หลุมบ่อ โคลนตม โค้งอันตราย เส้นทางขาด ไหล่ทางลื่น ดินพัง ต้นไม้ล้มทับลงมากั้นจนก้าวต่อไม่ได้

บางวัน น้ำมันหมดกลางทาง เครื่องพังกลางทาง ต้องหยุด แล้วนั่งคิดว่า จะเอาอย่างไรต่อดี? จะหันหัวกลับดีไหม? จะหาเส้นทางใหม่เดิน? หรือว่าลองหาทางอื่นดูแล้วค่อยๆไป

ทุกการตัดสินใจในเส้นทางที่เลือกย่อมมีเหตุผลรองรับ อาจสมเหตุสมผลอยู่บ้าง หรือไม่ต้องการเหตุผลเอาเสียเลยก็เห็นจะไม่แปลก

คิดอยู่เสมอว่า เอาเถอะ!!! คนที่เขาวัดเส้นทาง ถางป่า ตัดถนนให้เรา พวกเขาเจอความลำบากมากกว่าเราเยอะ ครอบครัว พ่อแม่ ภรรยา ลูกน้อย ต้องอดทนกว่าเราหลายเท่านัก เพื่อนๆที่เรารัก คนที่คอยให้กำลังใจเราตลอด เขาเฝ้าทำหน้าที่ให้เรามาเสมอ พวกเขาอดทนกับเราไม่น้อยไปกว่ากัน

 

27414692-nz

 

ถึงตอนนี้ คงไม่มีเส้นทางไหนที่จะดีไปกว่าทางที่เรากำลังก้าว แค่ลุกขึ้นก้าวต่อ ปรับแผนการเดินทาง ปรับความคิด ทัศนคติ การมองโลก หันมาชื่นชม ดื่มด่ำกับธรรมชาติ ความสวยงามระหว่างทาง ให้พอมีแรงเดินต่อไป ที่เหลือคือการมอบหมายตนต่อผู้ทรงอภิบาล จากนั้น ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด นั่นแหละคืองานของเรา

แต่ละก้าวย่างของชีวิตย่อมมีเหตุมีผลของมัน เราอาจจะไม่เคยนึก เคยฝันว่า เราจะมาอยู่ตรงนี้ จินตนาการไม่ออก ไกลเกินจะเอื้อมถึง แต่เชื่อซิ!!! ความยิ่งใหญ่ของผู้สร้างย่อมมีเหตุผล มีแผนการที่แยบยล เราเข้าใจไม่หมดหรอก แต่ถ้าเรามีความหวัง มีศรัทธา และเชื่อใจว่า ทุกอย่างย่อมมีฮิกมะฮ์ มีวิทยาปัญญา เราจะไม่รอช้าที่จะขอบคุณพระองค์ เราจะไม่รอช้าที่จะทบทวนตัวเอง และทำความเข้าใจในเส้นทางสายนี้

เส้นทางเดินของเราอาจต่างจากคนอื่น เปรียบเทียบกับใครไม่ได้ แต่เรียนรู้จากกันและกันได้ ขอให้มุ่งมั่นก้าวเดินเคารพ ให้เกียรติและให้คุณค่าเส้นทางที่เราเลือก “มันคือเส้นทางแห่งชีวิต”  “มันคือเส้นทางของผู้แสวงหา” ถ้าเรามีศรัทธา วันหนึ่ง อินชาอัลลอฮ์ เราจะเข้าใจว่า ทำไม ? เราถึงได้เดินอยู่บนเส้นทางสายนี้ อาจโดดเดี่ยว เดียวดายอยู่บ้างแต่จงอย่าหยุดก้าวเดิน ระหว่างทางย่อมมีความหมายเสมอ….

         ….ได้เวลาลุกขึ้นไปต่อแล้วนะ….ผู้แสวงหาทั้งหลาย…

         ….รอมฎอน มุบาร็อก…

 

ขอขอบคุณ : อิมรอน โสะสัน

แบ่งปัน