ในหลักการญะเมาะอฺ (ญัมอฺ) ละหมาดมีสองประเภท 1.)ญัมอฺตักดีม คือ นำละหมาดอัศริไปรวมกับละหมาดซุฮ์ริในเวลาของละหมาดซุฮ์ริโดยละหมาดซุฮ์ริก่อนแล้วตามด้วยอัศริ 2.)ญะเมาะอฺ (ญัมอฺ) ตะอฺคีร คือ นำละหมาดซุฮ์ริไปละหมาดรวมกับอัศริในเวลาของละหมาดอัศริ และเช่นเดียวกันในรวมมัฆริบกับอิชาอฺ.

ส่วนในกรณีป่วยหนักก็เป็นที่อนุญาตให้ญัมอฺได้ทั้งสองแบบคือตะอฺคีรและตักดีม โดยไม่อนุญาตทำการย่อ (ก้อศ๊อร์) ละหมาด

ณ ทัศณะของท่านอิหม่ามนะวาวีย์และอีกหลายท่านของชาฟิอียะฮ์แล้วเป็นมัษฮับของหะนาบิละฮ์ ท่านอิบนุรุสลานกล่าวว่า ในเรื่องอาการป่วยที่อนุญาตให้ละหมาดญัมอฺได้เป็นคำพูดที่แข็งแรง

ท่านอะห์มัดและท่านนะวาวีย์ได้เลือกมัน แต่ที่ (มัชโฮ๊ร) ล่ำลือในมัษฮับชาฟิอียะฮ์คือไม่อนุญาตให้ญัมอฺละหมาดในสาเหตุของการป่วย ลมแรง มืด กลัว โคลนลื่น และอื่นคล้ายๆเช่นนี้

 

ได้สรุปมาจาก อิอานะฮ์,มัจญ์มัวะอฺ,รอวเฎาะฮ์
ขอขอบคุณ : อ.อาลี กองเป็ง