คนที่ถือศีลอดเข้าใจว่าดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว เขาจึงกินหรือดื่ม ต่อมาเขาทราบว่ามันยังไม่ตกลับขอบฟ้า ศาสนาถือว่าเขาต้องงดเว้นการกินหรือดื่มทันที จนกว่าจะแน่ใจว่าดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าจริงๆ กระนี้ เป็นทัศนะสอดคล้องกันทั้งสี่มัซฮับ เพราะขณะเขาละศีลอดเขารู้ดีว่าตนเองกำลังถือศีลอด ทำนองเดียวกับคนที่กินในวันสงสัย (30 ซะอ์บาน) ต่อมาเขาทราบว่า วันนั้นเป็นวันหนึ่งของรอมฎอน ดังนั้น การชดใช้จึงเป็นการจำเป็นสำหรับเขา โดยเอกฉันท์ของนักวิชาการ นี่ก็เป็นทำนองเดียวกัน ท่านอัสมาอ์ บุตรีของท่านอะบีบากัร (ร.ฎ.) กล่าวกรณีเช่นนี้ว่า : พวกเรา (เหล่าสาวก)  เมื่อที่ท่านนบี(ซ.ล.) ยังมีชีวิตอยู่ ได้ทำการละศีลอดในวันที่ท้องฟ้ามีเมฆมืดท้องฟ้า ต่อมาสักพักดวงอาทิตย์ทอแสงขึ้นมา – มีผู้ถามฮิซาม(ผู้รายงานหะดีษ) ว่า : พวกเขาถูกใช้ให้ชดใช้ศีลอดหรือไม่? เขาตอบว่า พวกเขาถูกใช้ให้ถือศีลอดชดใช้ (กอฎออ์) หะดีษนี้บันทึกโดยบุคอรี ส่วนในบันทึกของ บันฮะกีย์มีใจความว่า : เรื่องทำนองนั้ก็เคยเกิดขึ้นในยุคของท่านคอลีฟะห์อุมัร (ร.ฎ.) ท่านอุมัร กล่าวว่า “ผู้ใดละศีลอด เขาต้องถือชดใช้แทนวันดังกล่าว”

ขอขอบคุณอาจารย์ ชารีฟ ศรีเจริญ
ขอขอบคุณอาจารย์ ชารีฟ ศรีเจริญ
แบ่งปัน